تبليغاتX
(کاشکي مي شد تو زندگي ما خودمون باشيم بس / تنها براي يک نگاه ، حتي براي يک نفس )

اسمان کوچک بهار

اسمان کوچک بهار

متاب امشب به بام من چنين دامن كشان اي مه!



 

       

                         

به یاد بغض و،رنگ تبعید 

 به یاد تنهای وخواب خورشید

به یاد اون پرنده كه،پرش شكسته

تو تنهایش كنج قفس نشسته

به یاد اون سقوط فصل باور

كه زرد وپر غصه شده سراسر

به یاد اون آسمون كاغذی

به یاد فصل، تلخ دلواپسی

به یاد اون پنجره نیمه باز

هق هق و گریه كار هروز ماست

به یاد اون غربت تلخ دیوار

دوست دارم برو ،خدانگهدار    

+ نوشته شده در سه شنبه یکم بهمن 1387ساعت 1:33 توسط بهار |

  مرامت را بنازم ای صدف

  هرگاه دلت از آسمان آبی و دریای پر امواج می گیرد

  دهانت بسته می گردد  ........ دلت پر غصه می گردد

                                       و

 عشق تو به آن دریا چنان پاک و چنان خالص كه همچون دُرسفیدو ناب میگردد

                                      و

   دریا همچنان كف بر لبِ این آسمان آبی و ساحل به دنبال افق گردد

 

   

+ نوشته شده در یکشنبه نوزدهم آبان 1387ساعت 20:42 توسط بهار |

    

 اگر یک چشمم خون و یک چشمم پر از اشک است..

  اگر دلم اشیانه پاییز است..

 اگر خاکستر نشین ارزوهای سوخته شدم..

 همه حکایت از گمشده ای دارد که روزی ارام و قرار من بود

 روزی که امدو اسمانی ترین عاشقانه ها را در دفتر قلبم نوشت

 و من بعد از ان روز ....

 دیگر دفترم را برای نوشتن یادگاری به هیچ کس ندادم....

+ نوشته شده در جمعه پنجم مهر 1387ساعت 14:47 توسط بهار |


 

     

 به یاد بغض و،رنگ تبعید

 به یاد تنهای وخواب خورشید

 به یاد اون پرنده كه،پرش شكسته

 تو تنهایش كنج قفس نشسته

 به یاد اون سقوط فصل باور

 كه زرد وپر غصه شده سراسر

 به یاد اون آسمون كاغذی

 به یاد فصل، تلخ دلواپسی

 به یاد اون پنجره نیمه باز 

 هق هق و گریه كار هروز ماست

 به یاد اون غربت تلخ دیوار

 دوست دارم ،برو ،خدانگهدار
 

+ نوشته شده در چهارشنبه بیستم شهریور 1387ساعت 23:2 توسط بهار |

        

آسمون آرزومون پره از ابرای تیره 

 لالایی واست بخونم تا شاید خوابت بگیره

اگه از خواب نپریدی توی خواب خدا رو دیدی

یه جوری بپرس ازش که دلامون چرا اسیره

باز که چشماتو نبستی ببینم باز که نشستی 

 می دونم یه جوری هستی که دلت از همه سیره

اما بهتره بدونی طبق اصل مهربونی

دل واسه عاشق نبودن راه نداره ناگزیر

چشمای تو شده خسته بغض ارزوت شکسته

اما باز تو فکر اینی اگه من رو نپذیره

بهتره بیدار نشینی اون و توی خواب ببینی

واسه دیوونه بودن عزیزم همیشه دیره 

 خوش به حال بعضی مردم که شدن تو زندگی گم

التماس سرخ سیبا پیششون چقد حقیره

نه به فکر عطر یاسن نه به فکر التماسن

خنده داره واسشون که دل ما یه جایی گیره ...

(مریم حیدر زاده)

+ نوشته شده در یکشنبه هفدهم شهریور 1387ساعت 17:53 توسط بهار |

چو دريا باش که ظاهرش از باطنش بهتر است؛

 نه چون حباب که ظاهري آراسته دارد و باطني خراب

 بر باطن تهي خويش پرده از ريا و تزوير کشيده

 و سر به کبريائي برافراخته است

 و بدين جهت است که بد‌عاقبت است؛

 نسيمي پرده‌اش بدرد و بادي آبرويش ببرد.

                                   

+ نوشته شده در یکشنبه سوم شهریور 1387ساعت 22:8 توسط بهار |

متاب امشب به بام من چنين دامن كشان اي مه!

كه دارم آتشي در دل كه دامان تو مي سوزد

خطا از آه ِ آتشبار من بود اي اميد جان!

كه هر دم رشته هاي سست پيمان تو ميسوزد

خيالش مينشيند در تو امشب اي دل ِ عاشق!

مكن اين آتش افشاني، كه مهمان تو ميسوزد

نهان در خود چه داري اي نگاه آتشين امشب؟

كه پرهيز حيا را برق سوزان تو ميسوزد

گريزاني ز من، چون لاله از خورشيد تابستان

مگر از تابشم،اي نازنين!جان تو ميسوزد؟

سراب دلفريب عشق و اميّدي، چه غم داري؟

كه چون من تشنه كامي در بيابان تو ميسوزد

 چه سودي برده اي، سيمين ز شعر و سوز و ساز او؟

غزل سوزنده كمتر گو، كه ديوان تو ميسوزد

 

 

+ نوشته شده در سه شنبه بیست و نهم مرداد 1387ساعت 13:47 توسط بهار |

+ نوشته شده در سه شنبه بیست و نهم مرداد 1387ساعت 13:39 توسط بهار |

 

                                                                

  خود را مزن اينگونه به سنگ 
    دل ديوانه تنها دلِ تنگ 

   منشين در پس اين بهت گران
    مدران جامه جان را، مدران 
 
   مکن ای خسته در اين بغض درنگ 
    دل ديوانه تنها، دل تنگ

       

   پيش اين سنگدلان قدر دل و سنگ يکی ست                
    قيل و قال زغن و بانگ شباهنگ يکی ست       

  ديدی، آن را که تو خواندی به جهان يارترين     
   سينه را ساختی از عشقش، سرشارترين          
  آن که می گفت منم بهر تو غمخوارترين     
  چه دلازارترين شد! چه دلازارترين؟

         

نه همين سردی و بيگانگی از حد گذراند   
نه همين در غمت اينگونه نشاند   
با تو چون دشمن، دارد سر جنگ   
دل ديوانه تنها، دل تنگ  
          
ناله از درد مکن
آتشی را که در آن زيسته ای، سرد مکن  
با غمش باز بمان
سرخ رو باش از اين عشق و سرافراز بمان   
راه عشق است که همواره شود از خون، رنگ   
   دل ديوانه تنها، دل تنگ
    

+ نوشته شده در شنبه بیست و ششم مرداد 1387ساعت 19:51 توسط بهار |

example: